گاهی سکوت می کنی چون اینقدر رنجیدی که نمی خوای حرف بزنی...

گاهی سکوت میکنی چون واقعا حرفی برای گفتن نداری...

سکوت گاهی یک اعتراضه و گاهی هم انتظار...

اما بیشتر وقتها سکوت برای اینه که هیچ کلمه ای نمیتونه غمی رو که تو

وجودت داری توصیف کنه

و این یعنی همون حس تنهایی…

“خسرو شکیبایی”

بـه کعبـه گفتــ ـم تو از خــ ـاکی منــ ـم خاک چــرا باید بگـــردم؟ نــ ـ ـدا آمــد تو با پـــا آمـــ ـدی باید بگــ ــردی بــرو با دل بیــــ ـا تا من بگــ ـردم . . . دل نوشته های.......(fire man)

کاش می شد در نمازم عشق را دعوت کنم کاش می شد بهتر ازآن با خدا صحبت کنم کاش می شد یک شب از شبهای عمرم با خدا بی خیال از آب و نان در گوشه ای خلوت کنم کو مرادی، مرشدی یا خضرِ دانایی که من همچو موسی مدتی در محضرش خدمت کنم تشنه ام من تشنه ی آبی که اسکندر نخورد می رسم روزی به آن اما اگر همت کنم ترسم آخر مثل دل هایی که دورند از خدا من به این دل مردگی های خودم عادت کنم باید امشب شوق رفتن در سرم پیدا شود کوله بارم کو؟ که از “من ” تا ” خدا ” هجرت کنم کو مسیرم ؟ هجرت و سجاده ام ؟ تا بعد از این لحظه های خلوتم را با خدا قسمت کنم شهر سر تا سر پر از پس کوچه های غربت است می ر

گاهی چه دلگیر می شوی از خدا و گاهی چه بی اندازه دلت برایش تنگ می شود گاهی از حکمتش شاکی و گاهی راضی گاهی مشکوک و گاهی مجذوب عدالتش می شوی گاهی از رگ گردن به تو نزدیکتر و گاهی دور می شود از تو گاهی قدرتش در لبخند تو جاری می شود و گاهی در گریه ات ..خدا همان خداست اما کاش اینقدر ما گاهی به گاهی نمیشدیم...